Het orakel uit Rotterdam (heeft gelijk)

aboutaleb

Burgemeester Ahmed Aboutaleb van Rotterdam waarschuwt dat het eindeloos toelaten van vluchtelingen in Europa een groot risico met zich meebrengt. Hij pleit voor aanpassing van het Vluchtelingenverdrag. Dat is dapper, zeker voor een prominent PvdA-politicus. Aboutaleb heeft zeker een punt.

De Rotterdamse burgemeester deed zijn uitspraken in een interview met het AD – dus ook in Het Parool, de krant van de stad waar Aboutaleb ooit wethouder van sociale zaken was. Hij zei: ‘Solidariteit betekent niet: nog meer ongecontroleerde migratie. Daar is het draagvlak te beperkt voor. Je kunt alleen maar toelaten in een mate die de Europese burgers accepteren.’

Volgens de krant (AD/Parool) is de Rotterdamse burgemeester ‘de eerste linkse politicus die deze uitspraken doet’. Dat is natuurlijk lariekoek, al klopt de onderliggende constatering dat in progressieve kringen – in dit verband ook bijvoorbeeld D66 en ChristenUnie – grote humane weerstand bestaat tegen het buiten de deur houden van mensen die om goede redenen hun land of regio ontvluchten, op zoek naar veiligheid en – jazeker – steeds vaker ook gewoon een menswaardiger bestaan. Ahmed Aboutaleb zal overigens de laatste zijn om de grenzen helemaal potdicht te gooien, als dat al zou kunnen in een geglobaliseerde wereld.

Als burgemeester, oud-staatssecretaris en voormalig wethouder sociale zaken, en bovenal als sociaaldemocraat in hart en nieren beseft Aboutaleb zich vermoedelijk als geen ander dat massa-immigratie tot ontwrichting leidt en op termijn tot de onhoudbaarheid van een op solidariteit gebaseerd sociaal stelsel. Hoewel linkse utopisten daar anders over denken, lijdt het geen twijfel dat zelfs het rijke West-Europa de toestroom van asielzoekers (vluchtelingen om wat voor reden dan ook) niet aankan, zonder te accepteren dat grote groepen nieuwkomers gedoemd zullen zijn in banlieues en krottenwijken aan de randen van grote steden – zoals in mediterrane Europese landen – te eindigen, met nauwelijks meer perspectief dan ze in de gebieden hadden die ze zijn ontvlucht. Ongebreidelde immigratie is dan ook niet links maar inhumaan.

Aboutaleb wijst vooral op het tanende draagvlak voor massa-immigratie. Feit is dat populistische en ronduit fascistische/racistische partijen profiteren van de sociale spanningen die immigratie met zich meebrengt. Dat komt overigens niet alleen door de vluchtelingen en de problemen die zij meebrengen – velen zijn getraumatiseerd en ontberen ook in Europa adequate opvang en perspectief – maar ook door het feit dat Europa’s neoliberale economieën niet zijn ingesteld op de grootschalige opvang en integratie van nieuwkomers. Op z’n best zijn bedrijven bereid goedkope arbeidskrachten te incorporeren, zoals we zelfs al zien in schimmige sectoren als de horeca/hospitality en de tuinbouw. Maar de kosten van opvang komen toch vooral voor rekening van de onderklassen, zowel allochtoon – eerdere migratiegolven – als autochtoon, die hun kansen op werk, een woning en een fatsoenlijke sociaal vangnet zien verdampen en de schuld daarvan – terecht of onterecht – bij de nieuwkomers leggen, als hun directe ‘concurrenten’. Massa-immigratie kan gemakkelijk leiden tot implosie van sociale structuren en daarmee tot grote maatschappelijke frustratie.

PvdA is aan zichzelf verplicht deze handschoen op te pakken

De PvdA zou door de wijze woorden van het orakel uit Rotterdam moeten zijn wakkergeschud, al was de eerste primaire reactie van de PvdA-Kamerfractie weinig bemoedigend. Een sociaaldemocraat beschermt wat zwak is, komt op voor solidariteit. Dat doe je niet door de zwaksten tegen elkaar uit te spelen. Betere oplossingen zijn directe hulp aan zwakkeren in de regio’s waar dat hard nodig is. Meer geld dus naar ontwikkelingshulp, maar dan op nieuwe principes gebaseerd – niet missionair of uit economisch eigenbelang gedreven maar praktisch. Daar hoort ook bij dat economische, culturele/religieuze en politieke vluchtelingen welkom zijn die – anders dan Aboutaleb suggereert – iets aan hun eigen economie en democratische/culturele ontwikkeling kunnen bijdragen door in Europa ontwikkelingskansen te krijgen die ze na terugkeer kunnen benutten. Dat hoeft geen extreem rigide toelatingsbeleid in te houden; migratie is zo oud als de wereld en heeft ontvangende landen altijd veel goeds gebracht – zie Ahmed Aboutaleb. Wie echt Europeaan wil worden, moet die kans krijgen. Daar hoort een modernere, 21-eeuwse en sociaaldemocratische leest geschoeide opvatting bij over immigratie en humanitaire vluchtelingenopvang.

 

Be the first to comment on "Het orakel uit Rotterdam (heeft gelijk)"

Leave a comment

Your email address will not be published.

*